سعدی - گلستان - باب دوم در اخلاق درویشان - حکایت شماره ۱۶

یکی از جمله صالحان به(=در)  خواب دید پادشاهی را در بهشت و پارسایی در دوزخ.
پرسید که موجب درجات این چیست و سبب درکات(=جایگاه پایین ) آن ؟
که مردم به خلاف این معتقد (=باور) بودند. ندا آمد که این پادشه به ارادت درویشان به بهشت اندرست و این پارسا به تقرب پادشاهان در دوزخ.
دَلْقَت(=خرقه) به چه کار آید و مسحی(=کفش درویشان) و مُرقّع(=جامه درویش)
خود را ز عمل هایِ نکوهیده بری دار
حاجت به کلاه بَرَکی(=کلاه درویش) داشتنت نیست
درویش صفت باش و کلاه تَتری(=کلاه مُغولی) دار
سعدی - گلستان - باب دوم در اخلاق درویشان - حکایت شماره ۱۶
 
/ 0 نظر / 6 بازدید