سعدی - گلستان - باب دوم در اخلاق درویشان - حکایت شماره ۳۴

مطابق این سخن پادشاهی را مهمی پیش آمد گفت: اگر این حالت به مراد من بر آید چندین درم دهم زاهدان را.
چون حاجتش بر آمد و تشویش خاطرش برفت وفای نذرش به وجود شرط لازم آمد. یکی را از بندگان خاص کیسه درم داد تا صرف کند بر زاهدان.
گویند غلامی عاقل هشیار بود همه روز بگردید و شبانگه باز آمد و درم ها بوسه داد و پیش ملک بنهاد و گفت زاهدان را چندان که گردیدم نیافتم.
گفت این چه حکایتست؟ آنچه من دانم درین ملک چهار صد زاهدست!
گفت ای خداوند جهان آنکه زاهدست نمیستاند و آنکه میستاند زاهد نیست. ملک بخندید و ندیمان را گفت چندان که مرا در حق خداپرستان ارادتست و اقرار مرین شوخ دیده را عداوتست و انکار و حق به جانب اوست
زاهد که درم گرفت و دینار
 زاهدتر از او یکی به دست آر
سعدی - گلستان - باب دوم در اخلاق درویشان - حکایت شماره ۳۴
/ 0 نظر / 8 بازدید